Dr inż. Andrzej Srzednicki
Dr Andrzej Srzednicki urodził się w 1939 r. Studia wyższe na Politechnice Wrocławskiej ukończył w 1963 r. uzyskując tytuł magistra inżyniera. Do roku 1978 był pracownikiem naukowym na Politechnice Wrocławskiej. Następnie rozpoczął pracę w Katedrze Organizacji i Zarządzania w Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu gdzie pracował do 1993 r. Pracę doktorską w zakresie teorii organizacji obronił w 1983 r. uzyskując stopień naukowy doktora ekonomii.
W trakcie pracy naukowej był niezwykle aktywny w zakresie tworzenia różnych organizacji mających związek z nauką, gospodarką i techniką.. W 1985 r. utworzył Ogólnopolską Fundację Edukacji Komputerowej mającej na celu upowszechnianie wiedzy komputerowej w szkołach w oparciu o pierwsze komputery o nazwie Junior. Komputery te były produkowane w Polsce przez Przedsiębiorstwo ELWRO mające siedzibę we Wrocławiu. Zadaniem Fundacji była dystrybucja sprzętu komputerowego i opracowywanie oprogramowania do tych komputerów dla potrzeb dzieci i młodzieży szkolnej.
W 1990 r. był założycielem spółki akcyjnej Sudecki Instytut Zarządzania we Wrocławiu. Spółka miała na celu inicjowanie i prowadzenie badań w regionie Dolnego Śląska oraz upowszechniania wiedzy w zakresie sprawnego zarządzania przede wszystkim organizacjami gospodarczymi. Działalność ta prowadzona była w oparciu o pracowników naukowych Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu.
W 1993 r. był konsultantem w Ministerstwie Szkolnictwa Wyższego gdzie wspólnie z doradcami irlandzkimi działającymi w ministerstwie opracowywał strategię działań dla studentów szkół wyższych w zakresie informatyki.
Uwzględniając poziom przemian ekonomicznych w Polsce po 1989 r. w tym stan wiedzy oraz ogromne potrzeby w zakresie nowoczesnej kadry zarządzającej w gospodarce, zainicjował zorganizowanie pierwszego profesjonalnego kursu dla syndyków we Wrocławiu oraz w Wałbrzychu w 1991 i 1992 r. Organizatorem kursu był Sudecki Instytut Zarządzania SA we Wrocławiu. Wykładowcami poza sędziami nowoutworzonego Wydziału Gospodarczego Sądu Rejonowego we Wrocławiu byli biegły rewident oraz adwokat, którzy jeszcze przed wojną oraz w latach pięćdziesiątych dwudziestego wieku byli syndykami. Dzięki temu wykłady poza wiedzą prawniczą, uwzględniały praktyczne aspekty postępowań upadłościowych i układowych w tamtym okresie.
W 1992 r. dr Andrzej Srzednicki zorganizował Stowarzyszenie Syndyków Sanatorów i Likwidatorów z siedzibą we Wrocławiu. Pierwszy Założycielski Zjazd odbył się w siedzibie Towarzystwa Naukowego Organizacji i Kierownictwa we Wrocławiu w budynku Naczelnej Organizacji Technicznej przy ówczesnej ul. J. Piłsudskiego. Pierwszą siedzibą Stowarzyszenia był lokal przy ul. Świętego Marcina 4 we Wrocławiu a Pan Andrzej Srzednicki został wybrany pierwszym Prezesem Zarządu. Celem Stowarzyszenia była integracja środowiska syndyków w całej Polsce, ich kształcenie i organizowanie kursów dla kandydatów na syndyków. Jednakże podstawowym celem Stowarzyszenia poza podnoszeniem wiedzy ekonomicznej kadry menadżerskiej była restrukturyzacja podmiotów gospodarczych i dostosowywanie organizacji i sposobu zarządzania do nowych warunków społecznych i ekonomicznych. Z tego też względu w nazwie Stowarzyszenia pojawiło się słowo „Sanator” od słowa sanacja czyli odnowienie lub naprawa. Jednym z najważniejszych sposobów w tym zakresie było prowadzenie postępowań układowych w ramach czynności nadzorcy sądowego, którzy w zamyśle Pana dr. Andrzeja Srzednickiego mieli współtworzyć programy restrukturyzacyjne w oparciu o wiedzę kadry naukowej obecnego Uniwersytetu Ekonomicznego. Wobec zjawiska powstających lokalnych stowarzyszeń syndyków w całej Polsce zainicjował on oraz zorganizował on w 1997 r. zjazd w celu zjednoczenia i utworzenia Federacji Stowarzyszeń Syndyków w Warszawie.
Sudecki Instytut Zarządzania SA we Wrocławiu będąc osobą prawną wykonywał czynności syndyka w kilku postępowaniach upadłościowych w Sądach Rejonowych w Dzierżoniowie w Wałbrzychu i we Wrocławiu między innymi w takich przedsiębiorstwach państwowych jak Dolnośląskie Zakłady Roszarnicze „Żmilen” w Miliczu czy w Zakładach Włókienniczych w Kudowie oraz przejął restrukturyzację w ramach zarządu menadżerskiego w Fabryce Dywanów „Siwella” w Świdnicy.
Dr Andrzej Srzednicki był współautorem wielu publikacji min. „Likwidacja przedsiębiorstwa w praktyce”, „Podstawy zarządzania metody i procedury zarządzania” „Walka konkurencyjna przedsiębiorstw” a zwłaszcza w 1999 r. „Prawo upadłościowe w praktyce” i „Prawo układowe w praktyce”. Ponadto był autorem ponad siedemdziesięciu artykułów w wielu czasopismach naukowych i popularnonaukowych.
Pan dr Andrzej Srzednicki zmarł w 2008 r. Od 1999 r. pracował w Wyższych Szkołach Bankowych we Wrocławiu i w Wałbrzychu. W okresie swojego życia zawodowego przejawiał ogromną aktywność naukową i organizacyjną. Przede wszystkim w zakresie swojej specjalizacji to znaczy upowszechnianiu wiedzy obejmującej organizację i zarządzanie jak i szeroko pojętej wiedzy ekonomicznej. Dzięki posiadanej wiedzy znacznie wyprzedzał w swoich przewidywaniach, dokonujące się przemiany społeczne, ekonomiczne i techniczne w Polsce i na świecie. Najlepszym przykładem tego było uświadomienie oraz projekt stworzenia zawodu syndyka jako ważnego ogniwa w procesie przemian gospodarczych realizowanych reformami Balcerowicza. I to już w 1990 roku to jest w okresie w którym niewielu nawet prawników wiedziało o przywróceniu prawnej instytucji postępowań upadłościowych i układowych. Zasługą Pana Doktora było zebranie i zmotywowanie grupy osób zainteresowanych aktywnością zawodową w tym zakresie jak i w wieli innych dziedzinach. (opr. M. Pasławski)
Jerzy Szymak
Jerzy Szymak był syndykiem na Dolnym Śląsku, w woj. legnickim i jeleniogórskim. W 2002 r. założył firmę pod nazwą Interlex – Audit Corporate Finance sp. z o. o. w Świdnicy, którą kierował do momentu jej wykreślenia z KRS w październiku 2003 r. Po wyjściu z perypetii zdrowotnych przeniósł się do Bornego Sulinowa gdzie kieruje firmą prawniczą Interlex sp. z o. o. i gospodarstwem rybnym.
Działał w SSLiS oraz w stowarzyszeniach dolnośląskich, a także we władzach OFSSiL jako wiceprezydent do 2002 r.
Stanisław Gurgul
Stanisław Gurgul Sędzia Sądu Apelacyjnego w Poznaniu w stanie spoczynku, urodził się 7 czerwca 1934 r., w wielodzietnej rodzinie chłopskiej: łącznie było ich dziesięcioro rodzeństwa, w tym ośmiu chłopców.
1940 – 1947 rok – Publiczna Szkoła Powszechna w rodzinnej wsi Sitnica (województwo krakowskie, obecnie małopolskie); 1947 – 1951 rok – Liceum Ogólnokształcące im. Marcina Kromera (dyplom “Przodownika nauki i pracy społecznej”); 1951 – 1955 rok – Uniwersytet Jagielloński, Wydział Prawa (praca magisterska: „Zasada koncentracji w polskim procesie cywilnym”). W czasie studiów odbył ogólne przeszkolenie wojskowe w ramach Studium Wojskowego i ostatecznie uzyskał stopień kapitana WP; 1973 – 1975 rok – Wyższa Szkoła Wychowania Fizycznego w Katowicach (Zaoczny Kurs Trenerów II klasy piłki nożnej).
Związek małżeński zawarł 16 września 1960 r. Ze związku tego urodziło się dwoje dzieci: córka Anita – 15 lipca 1962 r. i syn Waldemar – 17 października 1967 r.
Październik 1955 – marzec 1956 rok – aplikant w okręgu Sądu Wojewódzkiego w Koszalinie; kwiecień 1956 – grudzień 1960 rok – asesor Sądu Powiatowego w Koszalinie i Sądu Powiatowego w Sławnie; styczeń 1961 – styczeń 1971 rok – sędzia Sądu Powiatowego w Sławnie; luty 1971 – wrzesień 1990 rok – sędzia Sądu Wojewódzkiego w Koszalinie; październik 1990 – czerwiec 2004 rok – sędzia Sądu Apelacyjnego w Poznaniu.
W latach 1970 – 2008 był wielokrotnie delegowany do pracy w Ministerstwie Sprawiedliwości, gdzie pełnił – na przemian – obowiązki głównego specjalisty, wizytatora oraz naczelnika wydziału. W czwartym kwartale 1970 roku pełnił obowiązki sędziego w Izbie Cywilnej Sądu Najwyższego (warto tu zaznaczyć, że orzekał zawsze wyłącznie w sprawach z obszaru szeroko rozumianego prawa cywilnego, w tym prawa rodzinnego, prawa pracy oraz praca handlowego i upadłościowego).
We wrześniu 1997 r. Wydawnictwo C.H. Beck w Warszawie zaproponowało mu opracowanie komentarza do prawa upadłościowego i prawa o postępowaniu układowym z 1934 r. Pierwsze wydanie tego komentarza ukazało się w 1999 r., a ostatnie jedenaste – w 2017 r. (kolejne wydania dotyczyły prawa upadłościowego i naprawczego z 2003 r. oraz prawa upadłościowego i prawa restrukturyzacyjnego z 2015 r.). Współpraca ze wskazanym Wydawnictwem obejmuje także publikowanie artykułów w jego periodykach: „Monitor Prawniczy”, „Monitor Prawa Handlowego” (gdzie jest członkiem Rady Programowej tego Monitora) oraz „Nieruchomości”.
Jest specjalistą z zakresu prawa upadłościowego i układowego; wybitnym znawcą przedmiotu, doświadczonym praktykiem. Oprócz autorstwa wspomnianego komentarza „Prawo upadłościowe i naprawcze. Komentarz” (wyd. 9, 2013), jest autorem, m. in.: „Upadłość spółdzielni mieszkaniowej, dewelopera i towarzystwa budownictwa społecznego. Komentarz” (wyd. 1, 2012). „Prawo upadłościowe. Prawo restrukturyzacyjne. Komentarz” (wyd. 1, 2017). Jest ekspertem INSO. W 2008 r. został powołany, zarządzeniem ministra sprawiedliwości, w skład członków Komisji Egzaminacyjnej do przeprowadzenia egzaminu dla osób ubiegających się o licencję syndyka.
Ze Stowarzyszeniem związany niemal od początku istnienia jako wykładowca oraz autor materiałów szkoleniowych oraz licznych opracowań i ekspertyz.
Z głębokim żalem pożegnaliśmy Stanisława Gurgula ur. 7 czerwca 1934 r. zm. 9 września 2024 r. Sędziego Sądu Apelacyjnego w Poznaniu w stanie spoczynku, wybitnego prawnika specjalizującego się w prawie cywilnym i gospodarczym, uznanego komentatora prawa upadłościowego, naprawczego i restrukturyzacyjnego, autora wielu publikacji, wykładowcę i mentora doradców restrukturyzacyjnych, syndyków i likwidatorów, honorowego członka Ogólnopolskiej Federacji Doradców Restrukturyzacyjnych i Syndyków.
Dziękujemy za trzydzieści cztery lata owocnej współpracy.
Sędzia spoczął w dniu 12.09.2024 w kolumbarium na cmentarzu komunalnym „Dębica” w Elblągu przy ul. Łęczyckiej 39.
Galeria
Krzysztof Sarna
Krzysztof Sarna urodził się 9 sierpnia 1934 r. W okresie od 1991 do 2014 roku przeprowadził 83 postępowania upadłościowe podmiotów gospodarczych o różnych formach prawnych. W większości przypadków prowadził przedsiębiorstwa upadłych doprowadzając do ich sprzedaży wraz z pracownikami. W jednym z przedsiębiorstw – Zakładzie Przemysłowo Rolnym KOLNIL w Kolbuszowej, po wyprowadzeniu przedsiębiorstwa z kryzysu i przekształceniu go w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa został wybrany przez załogę oraz mianowany przez organ założycielski jako prezes zarządu. Uzyskując wiek emerytalny przeszedł na emeryturę prowadząc w dalszym ciągu upadłości jako syndyk wyznaczany przez sąd. W trakcie swej kariery zawodowej powoływany był na funkcję członka rad nadzorczych w spółkach Skarbu Państwa oraz pełnił rolę zarządcy przymusowego w przedsiębiorstwach państwowych.
Od 1996 r. czynnie działał w Stowarzyszeniu Syndyków likwidatorów i Sanatorów, początkowo w Oddziale Warszawskim Stowarzyszenia, a od 1998 r. zakładając Oddział Podkarpacki SSLiS. Następnym etapem było powołanie samodzielnego Podkarpackiego Stowarzyszenia Syndyków i Likwidatorów w Rzeszowie (obecnie: Podkarpackie Stowarzyszenie Doradców Restrukturyzacyjnych). Został wybrany Prezesem Zarządu, którą to funkcję sprawował wiele lat. W ostatnich latach był honorowym prezesem Stowarzyszenia. Współtworzył Ogólnopolską Federację Stowarzyszeń Syndyków i Likwidatorów i był jej wiceprezydentem przez trzy kadencje.
Mieczysław Gałąska
Mieczysław Gałąska urodził się 6 lutego 1927 r. w Inowrocławiu. W latach 1944 – 45 wywieziony do Magdeburga w Niemczech na roboty przymusowe. W latach 60 tych ukończył Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu wydział administracji. W latach 70 złożył egzamin na biegłego z zakresu księgowości. W latach 1955 – 1981 zawodowo związany był ze spółdzielczością w całym kraju jak również pracował na zlecenie sądu bydgoskiego jako biegły rewident. Od 1989 jako pierwszy w okręgu bydgoskim powołany został na syndyka. Łącznie ukończył około 30 postępowań upadłościowych przy czym największą upadłością była likwidacja zakładów rowerowych ROMET S.A. obejmujących 6 zakładów na terenie całego kraju (wartość księgowa ok 300 mln pln). Na początku lat 90-tych szkolił przyszłych syndyków w okręgu bydgoskim.
Pracę syndyka zakończył w 2005 roku kończąc upadłość Zakładów Rowerowych Romet.
Prof. zw. dr hab. Feliks Zedler
Prof. zw. dr hab. Feliks Zedler (ur. 24 kwietnia 1942 r. w Modliszewku) związany jest z Wydziałem Prawa i Administracji UAM w Poznaniu. Członek Europejskiego Stowarzyszenia Prawników Prawa Upadłościowego oraz Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. Pracę na Wydziale rozpoczął w 1966 r. W latach 1966-1972 asystent, 1972-1978 adiunkt, 1978-1986 docent, w 1986 r. uzyskał tytuł profesora. W 1995 r. uzyskał stanowisko profesora zwyczajnego.
Doktorat pisał z prawa egzekucyjnego, habilitację ze styku prawa rodzinnego i egzekucyjnego. Obowiązujące w latach 90. XX wieku w Polsce prawo upadłościowe z 1934 r. faktycznie było egzekucją uniwersalną, dlatego też znajdowało się w obszarze moich zainteresowań naukowych
Podczas aplikacji dostał propozycję pracy na uczelni od prof. Edmunda Wengerka, ówczesnego kierownika Katedry Postępowania Cywilnego UAM w Poznaniu. Wcześniej w czasie studiów był u niego na seminarium i pod jego kierunkiem pisał pracę magisterską. Nie zastanawiał się ani chwili. Wiedziałem, że wolę się zajmować pracą naukową aniżeli praktyką. Podczas aplikacji miałem bowiem możliwość przyglądania się praktyce pracy sędziów, adwokatów i radców prawnych oraz funkcjonowaniu zakładów penitencjarnych. Odbył aplikację sądową, w 1967 r. zdał egzamin sędziowski. Visiting professor Europejskiego Uniwersytetu Viadrina we Frankfurcie nad Odrą (Collegium Polonicum w Słubicach). Praca naukowa była dla niego – i jest, jednak – najbardziej fascynująca. Chociaż, jak sam stwierdził w wywiadzie dla Rzeczpospolitej, gdyby nie otrzymał propozycji od prof. Wengerka, pewnie byłby sędzią.
Najważniejsze publikacje: „Powództwo o zwolnienie od egzekucji”, Warszawa 1973 r., „Dochodzenie roszczeń majątkowych od małżonków”, Warszawa 1986 r., Postępowanie opiekuńczo-wychowawcze (1986), Bankowe postępowanie ugodowe (1993)”Postępowanie zabezpieczające i egzekucyjne. Komentarz.” Toruń 1994 r., „Prawo upadłościowe i układowe”, Toruń 1997 r. oraz II. wydanie – 1999 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (wraz z A. Jakubeckim, wyd. 2003, 2010), Prawo upadłościowe i naprawcze w zarysie (2009), Europejskie prawo upadłościowe. Komentarz (red., 2011). Ogólna liczba publikacji 130, w tym monografie – 9, podręczniki i skrypty – 3, artykuły – 67, glosy – 32, recenzje – 8, sprawozdania – 11.
Otrzymał nagrody Ministra w latach: 1974, 1977, 1987, 1996. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Odbył dwa kursy naukowe: kurs prawa porównawczego – Strassbourg 1972 r. oraz amerykańskiego – Leida 1978 r. W latach 1982-1993 członek komisji Dyscyplinarnej przy Radzie Głównej Szkolnictwa Wyższego, kierownik Studium Podyplomowego dla Notariuszy 1984 – 1987, członek Komisji ds. Reformy Prawa Cywilnego przy Ministrze Sprawiedliwości w latach 1989-1997, członek Komisji Kodyfikacyjnej Prawa Cywilnego od 1996 do chwili obecnej.
Obecnie także kierownik zespołu odpowiedzialnego za reformę prawa upadłościowego oraz kierownik Katedry Prawa Prywatnego na uniwersytecie SWPS gdzie kieruje projektami badawczymi: Ewolucja prawa własności intelektualnej; Prawo cywilne materialne i procesowe w świetle procesów europeizacji; Zasady i kierunki nowelizacji kodeksu cywilnego; Wpływ prawa europejskiego i międzynarodowego na prawo rodzinne; Kierunki ewolucji prawa pracy; Ogólne problemy prawa upadłościowego. W czerwcu 2012 r. na UAM odbył się uroczysty jubileusz Profesora z okazji 70 rocznicy urodzin.
Od początku lat 2000 stale współpracuje z Federacją uczestnicząc w charakterze wykładowcy w wielu konferencjach, pisząc opinie i projekty aktów normatywnych na zlecenie stowarzyszeń.
Galeria
Prof dr hab. Andrzej Stanisław Jakubecki
Prof. dr hab. Andrzej Jakubecki (ur. 22 lutego 1958 r. w Przemyślu) studia prawnicze ukończył na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie W 1989 uzyskał na tej samej uczelni stopień doktora na podstawie pracy zatytułowanej Restituto in integrum w sądowym postępowaniu cywilnym. Habilitował się również na UMCS w 2001 w oparciu o rozprawę Postępowanie zabezpieczające w sprawach z zakresu prawa własności intelektualnej. 25 czerwca 2013 otrzymał tytuł profesora nauk prawnych.
Odbył aplikację sądową zakończoną w 1982 egzaminem sędziowskim, a także staże naukowe na Uniwersytecie Warszawskim i na Uniwersytecie w Mediolanie. Od 1980 zawodowo związany z Uniwersytetem Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, od 2003 na stanowisku profesora nadzwyczajnego, a od 2014 jako profesor zwyczajny. W 2002 został kierownikiem Katedry Postępowania Cywilnego i Międzynarodowego Prawa Handlowego. W latach 2005–2012 przez dwie kadencje pełnił funkcję prodziekana WPiA UMCS ds. współpracy z zagranicą. Został również wykładowcą w Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury oraz prezesem zarządu Towarzystwa Naukowego Procesualistów Cywilnych, zrzeszającego środowisko pracowników naukowych zajmujących się postępowaniem cywilnym w Polsce i na Litwie. Dwukrotnie reprezentował Polskę w pracach grupy roboczej prawa upadłościowego Komisji ONZ UNCITRAL w Nowym Jorku. Od 2002 powoływany w skład Komisji Kodyfikacyjnej Prawa Cywilnego. W ramach Komisji bierze udział w pracach licznych zespołów przygotowujących projekty nowelizacji Kodeksu postępowania cywilnego, ustawy o postępowaniu grupowym, Prawa upadłościowego i naprawczego i innych.
Jest autorem i współautorem publikacji naukowych z zakresu postępowania cywilnego oraz prawa upadłościowego, m. in. wielokrotnie wznawianego komentarza do kodeksu postępowania cywilnego. Dorobek naukowy prof. A. Jakubeckiego obejmuje ponad 100 pozycji, w tym 5 monografii, 4 komentarze, a ponadto rozprawy, artykuły, glosy oraz inne Ważniejsze publikacje: Prawo upadłościowe i naprawcze (2003 wyd. I), Postępowanie zabezpieczające w sprawach z zakresu prawa własności intelektualnej (2000 wyd. I), Prawo upadłościowe i naprawcze. Komentarz (2011 wyd. I wspólnie z F. Zedlerem), Kodeks postępowania cywilnego Komentarz (2012 wyd. I wspólnie z A. Hrycaj), Krajowy Rejestr Sądowy i postępowanie rejestrowe: praktyczny komentarz (2002 wyd. I wspólnie z L. Ciulkinem i N. Kowalem), System Prawa Procesowego Cywilnego Tom 5 Postępowanie zabezpieczające (2016 wyd. I wspólnie z M. Walasikiem i T. Erecińskim).
8 października 2015 został wybrany przez Sejm RP VII kadencji na sędziego Trybunału Konstytucyjnego. Jego kadencja jako sędziego zgodnie z uchwałą Sejmu rozpoczęła się 7 listopada 2015. Nie złożył dotąd ślubowania wobec prezydenta RP (z uwagi na brak inicjatywy ze strony prezydenta Andrzeja Dudy). 25 listopada 2015 Sejm głosami posłów PiS i Kukiz’15 podjął uchwałę „w sprawie stwierdzenia braku mocy prawnej” uchwały o wyborze Andrzeja Jakubeckiego na sędziego TK. 3 grudnia 2015 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że przepisy ustawy o TK, na mocy których nastąpił wybór na sędziego TK, m. in. Andrzeja Jakubeckiego, są zgodne z odpowiednimi przepisami Konstytucji RP, a prezydent jest obowiązany do niezwłocznego przyjęcia ślubowania.
Marek Pasławski
Urodził się w 1951 r. Studia wyższe na Uniwersytecie Wrocławskim ukończył w 1975 r. uzyskując tytuł magistra administracji na Wydziale Prawa i Administracji.
W 1991 r. dr Andrzej Srzednicki w trakcie towarzyskiej rozmowy zwrócił mu uwagę na istniejące przed wojną bardzo mało znane dotychczas procedury upadłościowe. Z jego analizy ekonomicznej dokonujących się przemian struktur gospodarczych wynikało, że procedury te w najbliższym czasie będą miały fundamentalne znaczenie dla reformy Balcerowicza. Opinię tę na kilku spotkaniach w Sudeckim Instytucie Zarządzania (dalej SIZ) we Wrocławiu, w których brałem udział, potwierdzili pracownicy naukowi Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu. Pan dr Srzednicki poprosił go aby z radcą prawnym, zbadali stan prawny i przedstawili opinię co do procedur oraz wymogów dotyczących kandydatów na syndyków. Po analizie przepisów Prawa upadłościowego i układowego oraz po konsultacji z przewodniczącym Wydziału Gospodarczego Sądu Rejonowego we Wrocławiu jednoznacznie wynikało, że idea wyłonienia grupy wykształconych syndyków i nadzorców sądowych jest w pełni uzasadniona i znajdzie pełne poparcie sędziów upadłościowych. W trakcie konsultacji sędziowie zwrócili uwagę, że szczególnie cenne dla syndyków byłoby połączenie wiedzy ekonomicznej, prawniczej, managerskiej i doświadczenia organizacyjnego w kierowaniu podmiotami gospodarczymi. Wyrazili oni pozytywną opinię aby syndykiem w przyszłości była spółka prawa handlowego w tym SIZ.
Powyższa opinia stanowiła podstawę dla podjęcia decyzji przez dr. Srzednickiego aby Sudecki Instytut Zarządzania SA zorganizował profesjonalny kurs w zakresie procedur upadłościowych. W 1991 r. zorganizowane zostały dwa kursy we Wrocławiu i w Wałbrzychu w wymiarze około 80 godzin wykładów. Wykładowcami byli przede wszystkim sędziowie Wydziału Gospodarczego. Poza samym Prawem upadłościowym i układowym wykłady obejmowały także wiedzę z zakresu praktyki upadłościowej i księgowej, wykładanych min. przez przedwojennego syndyka będącego jeszcze w latach dziewięćdziesiątych czynnym zawodowo adwokatem. Został kierownikiem tego kursu we Wrocławiu. Pod koniec kursu razem z dr Srzednickim i kolegami z SIZ–u zorganizował Zjazd Założycielski Stowarzyszenia Syndyków Sanatorów i Likwidatorów w lokalu Towarzystwa Naukowego Organizacji i Kierownictwa w budynku Naczelnej Organizacji Technicznej we Wrocławiu przy ul. Świerczewskiego. Siedzibą Stowarzyszenia był lokal przy ul Św. Marcina 4 we Wrocławiu. Statut Stowarzyszenia oraz procedury rejestracji w ówczesnym Sądzie Wojewódzkim we Wrocławiu przeprowadził sam, po konsultacjach z dr Srzednickim. Warto tutaj zaznaczyć, że proces rejestracji trwał kilka miesięcy z powodu wielu zmian przepisów prawnych oraz trudności z wykładnią tych przepisów przez Sąd, tym bardziej, że sprawa dotyczyła instytucji postępowania sądowego. Z tych względów gotowy już pierwotnie projekt Statutu uzgodniony na początku ze stosownym wydziałem Urzędu Wojewódzkiego wymagał następnie kilkunastu konsultacji i wielu zmian wymaganych przez Sąd Wojewódzki. Po sporządzeniu listy kandydatów gotowych podjąć się pracy syndyka, odbył konsultacje z sądami gospodarczymi. Poza wrocławskim także w Dzierżoniowie, Jeleniej Górze i w Opolu, w których następnie zatrudniani byli syndycy ze Stowarzyszenia SSLiS. Brał także udział w organizowaniu pierwszych konferencji szkoleniowych syndyków Dolnego Śląska.
Ukończył liczne kursy w zakresie wykonywanego zawodu syndyka, prawa gospodarczego, min. zdał w 1996 r. egzamin państwowy dla członków rad nadzorczych spółek Skarbu Państwa a w 1998 r. egzamin z procedur upadłościowych zorganizowany przez Sąd Wojewódzki we Wrocławiu. Egzamin taki był warunkiem ujęcia na liście kandydatów na syndyków prowadzonej przez Prezesa Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu.
Od ukończenia studiów do 1991 r. pracował w organach administracji państwowej we Wrocławiu. W latach 1992 – 1995 był zatrudniony w Banku Zachodnim we Wrocławiu na stanowisku specjalisty w departamencie kredytów trudnych wykonując czynności związane z bankowymi postępowaniami ugodowymi.
Od 1992 r. wykonywał pracę nadzorcy sądowego i syndyka w postępowaniach upadłościowych i układowych w sądach dwukrotnie we Wrocławiu, w Dzierżoniowie, w Jeleniej Górze i w Opolu. Czynności syndyka wykonywał w 17 postępowaniach upadłościowych w tym w dużych firmach min. w Hucie Szkła Okiennego Murów SA w Murowie, „Regionalnej Strefie Gospodarczej „Zawadzkie” sp. z oo w Zawadzkiem w Zakładach Urządzeń Przemysłowych SA w Nysie, w Zakładach Rafineryjnych Naftopol SA w Kędzierzynie Koźlu, w Opolskim Przedsiębiorstwie Budownictwa Przemysłowego nr 1 Jedynka SA w Opolu oraz w ponad 60 postępowaniach układowych.
W omawianym okresie prowadził likwidację w Zakładzie Stolbud przedsiębiorstwo państwowe w Namysłowie, w Stowarzyszeniu Stadnina Koni w Niemodlinie, w Hodowli Zarodowej Zwierząt sp. z o.o. w Chojnowie. Wykonywał także funkcję członka rady nadzorczej w Wytwórni Win SA w Bogatyni, w Towarzystwie Finansowo Leasingowym SA we Wrocławiu, członka rady wierzycieli w bankowym postępowaniu ugodowym w Fabryce Tkanin Meblowych Fatma w Pobiednej.
W latach 1992 -2009 wykonywał obowiązki biegłego rzeczoznawcy w Sądzie Rejonowym w Świdnicy w zakresie ocen finansowych i organizacyjnych podmiotów gospodarczych.
Od samego początku czynnie uczestniczył w pracach Stowarzyszenia Syndyków w pracach nad założeniem Stowarzyszenia we Wrocławiu, a następnie w Warszawie, w zjazdach, w Sądzie Koleżeńskim i w szkoleniach oraz pracach Oddziału Regionalnego Stowarzyszenia w Opolu i we Wrocławiu.
Obecnie przebywa na emeryturze.
Maria Thetschel-Zgud
Urodziła się w 7 lutego 1943 r. Maturę i studia skończyła w Krakowie. Na Uniwersytecie Jagiellońskim w 1968 r. obroniła pracę magisterską z prawa międzynarodowego publicznego. Aplikację sądową odbyła w latach 1972/73 zdając w 1974 r. egzamin sędziowski, a egzamin radcowski w 1975 r.
W latach 1975 – 2003 była radcą prawnym w przedsiębiorstwach, urzędach i biurze poselskim a w latach 1991 – 1994 wykładała prawo pracy i prawo cywilne w Szkole Biznesu Krakowskiego Towarzystwa Przemysłowego. Była również doradcą prawnym tego Towarzystwa.
Od 1992 do chwili obecnej jest syndykiem masy upadłości, uczestniczką szeregu precedensowych postępowań sądowych w postępowaniu upadłościowym oraz organizatorem i wykładowcą na kursach dla kandydatów na syndyków oraz kursach doszkalających – początkowo organizowanych przez Krakowskie Towarzystwo Przemysłowe, a od 1995 r. przez Stowarzyszenie Syndyków Polskich z siedzibą w Krakowie
W latach 1993 – 1996 była patronem aplikantów radcowskich, a w latach 1994 – 2016 została konsultantem okręgowej Izby Radców Prawnych w Krakowie w dziedzinie prawa upadłościowego
W 1994 r. współtworzyła Stowarzyszenie Syndyków Polskich. W latach 1994 – 2012 była Prezesem Stowarzyszenia Syndyków Polskich. Jako prezes SSP współtworzyła Ogólnopolską Federację Syndyków, Likwidatorów i Sanatorów i była aktywną uczestniczką jego poczynań uczestnicząc w pracach Zarządu Federacji, Komisji Rewizyjnej, a ostatnio w Sądzie Polubownym.
Nie stroniła od pracy społecznej.
W 1981 r. została delegatem na Zjazd Solidarności w Oliwie i wiceszefem Komisji Rewizyjnej Zarządu Regionu Solidarności Małopolskiej. Od 1980 do 1981 r. była Szefem Komisji Zakładowej Solidarności w Krakowskim Przedsiębiorstwie Budownictwa Ogólnego. W latach 1990 – 1993 była kierownikiem Biura i rzecznikiem prasowym Wojewódzkiego Zarządu Solidarności Rolników Indywidualnych w Krakowie.
Włodzimierz Buchalski
Włodzimierz Buchalski urodził się 14 lutego 1946 r. w Sokołowie Podlaskim. Po maturze w Państwowym Liceum Techniki Teatralnej w Warszawie, w 1971 r. uzyskał tytuł magistra pedagogiki na Wydziale Psychologii i Pedagogiki Uniwersytetu Warszawskiego. Po studiach ukończył wiele specjalistycznych kursów, m. in.: Akademie fűr Organisation: Seminarium – Kwalifikacje kadry kierowniczej dla gospodarki w Polsce; Stowarzyszenie Syndyków, Likwidatorów i Sanatorów: Kurs podstawowy dla syndyków masy upadłościowej i likwidatorów podmiotów gospodarczych; Polska Fundacja Promocji Kadr: Kurs dla kandydatów na członków rad nadzorczych w jednoosobowych spółkach Skarbu Państwa; ODK UW: Kurs dla pełnomocników d/s prywatyzacji; Zachodnie Stowarzyszenie Zarządców Nieruchomości i Zachodnie Centrum Organizacji sp. z o. o. – licencjonowane kursy dla kandydatów na zarządców nieruchomości oraz pośredników w obrocie nieruchomościami (licencja zawodowa nr 9886 zarządcy nieruchomościami).
Od 1995 r. prowadził szereg postępowań likwidacyjnych, m.in.: jako likwidator: Miastoprojekt Poznań Sp. z o. o. w likwidacji; Euroluk Sp. z o. o. w likwidacji; PPHU Technoinstal Sp. z o. o. w Warszawie w likwidacji; Centralny Ośrodek Badawczo-Rozwojowy Instalacji i Urządzeń Elektrycznych w Budownictwie ELEKTROMONTAŻ w likwidacji; TELSTRO Sp. z o. o. w likwidacji w Węgrowie; Warszawskie Restauracje Dworcowe „WARS” w likwidacji; Ośrodek Badawczo-Rozwojowy Techniki Geologicznej w likwidacji; Business Training Agency Sp. z o. o. w likwidacji; PMiRPCh „Budochem” w likwidacji, Centrum Doradztwa i Edukacji Rolniczej w Pszczelinie (jbr); w Klimczak sp. z o. o. w upadłości jako pełnomocnik syndyka do spraw zarządu nieruchomością; w 2012 r. Rada Krajowa Federacji powołała go na likwidatora Ogólnopolskiej Federacji Syndyków Sanatorów i Likwidatorów.
Doświadczenia menedżerskie zdobywał jako: Kierownik Instytutu Gospodarki Przestrzennej i Mieszkalnictwa w Warszawie; kierownik COBR STOLBUD w Wołominie – wyznaczony przez Ministra Infrastruktury; Prezes Zarządu ELCAR Sp. z o. o. w Warszawie – powołany przez Zgromadzenie Wspólników; dyrektor generalny, członek Zarządu Business Training Agency Sp. z o. o.; Dyrektor Ośrodka Rozwoju Kadr Kierowniczych Fundacji Wspierania Inicjatyw Gospodarczych; dyrektor Ośrodka Doskonalenia Kadr Urzędu Wojewódzkiego w Warszawie w Pęcicach .
Doradcze i konsultacyjne szlify zdobył wykonując różne funkcje w: „COTEX” Sp. z o. o. w Płocku – przewodniczący Rady Nadzorczej; Przedsiębiorstwo Przemysłu Metalowego w Płocku- przewodniczący Rady Nadzorczej; UTIMER Sp. z o. o. w Warszawie – członek Rady Nadzorczej; IHAR: specjalista ds. organizacji i nadzoru właścicielskiego; WTBS Kwatera Sp. z o. o. – Kierownik Zespołu Eksploatacji; TELKOM-TELCENT w Kobyłce – doradca ds. zagospodarowania majątku; Ministerstwo Infrastruktury – przewodniczący Komisji w sprawie dokonania przekształceń w Instytucie Gospodarki Przestrzennej i Komunalnej w Warszawie oraz Instytucie Gospodarki Mieszkaniowej w Warszawie; Fundacja na rzecz Giełdy Zbożowo-Paszowej w Warszawie – negocjator sprzedaży akcji; RUCH S.A. – negocjator Zarządu w sporze ze związkami zawodowymi.
Istotnym obszarem jego aktywności zawodowej były działania edukacyjne, m. in.: prowadzenie szkoleniowej i doradczej działalności gospodarczej pod firmą Włodzimierz Buchalski BTA „Forum Doskonalenia Umiejętności” w charakterze organizatora i wykładowcy; Uniwersytet Warszawski – Podyplomowe Studium Administracji przy Wydziale Prawa i Administracji, Szkoła Wyższa im. P. Włodkowica w Płocku, Wyższa Szkoła Administracji Publicznej w Ostrołęce – wykładowca teorii organizacji i zarządzania, nauki administracji oraz organizacji pracy w administracji publicznej; Wyższa Szkoła Ubezpieczeń i Bankowości – wykład monograficzny z zakresu ekonomicznych, organizacyjnych i prawnych uwarunkowań postępowania układowego, upadłościowego i likwidacyjnego; firmy szkoleniowe – trener w zakresie organizacji i zarządzania w urzędach administracji publicznej; Wyższa Szkoła Ubezpieczeń i Bankowości w Warszawie – kierownik Studium Podyplomowego Audytu Wewnętrznego i Kontroli Finansowej.
Działalność wydawniczą rozwijał w Business Training Agency Sp. z o. o. gdzie był redaktorem wielu poradników z zakresu prawa finansowego, prawa pracy i prawa upadłościowego i układowego. Redagował wspólnie z W. Missalą biuletyn „Sanacje, likwidacje, upadłości” na łamach pisma „Prawo Przedsiębiorcy”. W latach 1996-1999 dla międzynarodowej firmy prawniczej Baker&McKenzie redagował zeszyty z projektami aktów prawnych oraz cykliczne biuletyny prawnicze. Był autorem szeregu artykułów i zwartych publikacji z pogranicza praktyki zarządzania i funkcjonowania administracji publicznej, m.in.: „Elementy teorii organizacji i zarządzania i nauki administracji (założenia programowe)”. Płock 2003; Rola instrukcji kancelaryjnych w porządkowaniu organizacji pracy w urzędach administracji publicznej. Warszawa 2001; Organizacja urzędów administracji publicznej”. Warszawa 2002. „Analiza i ocena sytuacji organizacyjnej i finansowej Instytutu Gospodarki Przestrzennej i Komunalnej w Warszawie ze wskazaniem rozwiązań umożliwiających jej poprawę” Warszawa 2002.
Ze środowiskiem syndyków i likwidatorów związany od początku, tj od zebrania założycielskiego w 1991 r. we Wrocławiu. W latach 1992 – 2006 w Stowarzyszeniu Syndyków, Likwidatorów i Sanatorów był członkiem Zarządu Głównego, skarbnikiem (2000 –2004), sekretarzem, Prezesem Zarządu Oddziału Warszawskiego (od 1996 r. do 2012 r.) W Ogólnopolskiej Federacji Stowarzyszeń Syndyków i Likwidatorów – członek Rady Krajowej Federacji (od 2006), przewodniczący Komisji Rewizyjnej Federacji (od 2000 r. do 2004 r.), wiceprezydent Federacji (2004 -2006), przewodniczący Sądu Polubownego (2008 – 2010), Federacji Syndyków Rzeczypospolitej Polskiej – członek zarządu (2009 – 2012).